Miała leszczynowe włosy,
  spokojny niewinny sen,
  czarne głębokie oczy -
  nie poznały nigdy łez.
  
  Morelowe, słodkie ciało,
  dziecinnie zadarty nos,
  uśmiechała się nieśmiało,
  roztapiała serce, jak wosk.
  
  ref.
  Nie wiedziałem, co tracę
  tam, w domu na Alei Róż.
  Teraz za to płacę.
  Co zostało na Alei Róż?
  
  Do dzisiaj czuję jej zapach,
  pamiętam, jak obejmowała mnie.
  Do dzisiaj nie sprzedałem
  tego, co najdroższe mi jest.
  
  Czystą duszę miała,
  znałem ją na wskroś.
  Nigdy nic nie ukrywała,
  aż mnie nieraz brała złość.
  
  ref.
  Nie wiedziałem, co tracę...