Kiedy na jesień nie ma rady
   nic tylko usiąść i zatęsknić
   wtedy wyjmuję z dna szuflady
   najstarszy szkolny swój pamiętnik
   Dotykam rogów z sekretami
   których nie wolno za nic ruszyć
   i łączę twarze z imionami
   zapisanymi w kącie duszy
   Gdzie ich po świecie wszystkich rozwiało
   ilu do dzisiaj ma byczą minę
   czy się udało czy się udało
   szczęcie wydusić niby cytrynę
   Co z tych dzieciaków dzisiaj zostało
   i co tam robią w najdalszej dali
   czy się udało czy się udało
   pamiętać zawsze jak obiecali
   A kiedy jesień dookoła
   zapala drzewa pańskim gestem
   to mam ochotę głośno wołać
   że tutaj czekam że tu jestem
   Że jeśli też potrafią tęsknić
   za czasem który skryła mgła
   to niech popatrzą w swój pamiętnik
   jak jedna Anka z trzeciej A
   Gdzie ich po świecie...