Pod gołym niebem, pod znieczuleniem
   Jak ślepy człowiek chodziłeś błędnie
   A życie obok płynęło rzeką
   Sam sobie byłeś biednym kaleką
   Staczałeś się jak z góry kamienie
   Do dna ci było bliżej niż na powierzchnie
   A byli ludzie chcieli ci pomóc
   Na wyciągniętą dłoń im naplułeś
  
   Jak dziecko z lękiem w oczach wciąż
   Ty szukasz swego światła w środku nocy
   Jak ćma co wprost do ognia leci
   Ty szukasz tej jednej z nowych dróg
  
   Chemia na radość, chemia na smutek
   Sam sobie byłeś tak jakoś na złość
   Młodo umierać to nie jest sztuka
   Więc wciąż zabijasz czarnego kruka