Piękna nasza Polska cała,
   Piękna, żyzna i wspaniała,
   Wiele krain, wiele ludów,
   Wiele stolic, wiele cudów,
   Lecz najmilsze i najzdrowsze
   Przecież, człeku, jest Mazowsze.
  
   Bo gdzie takie cudne stroje
   I śpiewanki, i dziewoje?
   Kto w podkówki tak wykrzesze?
   Komu miłe tak pielesze,
   Jak ojczyste Mazurowi?
   Niechaj cała Polska powie!
  
   Poza Niemnem puszcza sroga,
   A na Rusi błotna droga,
   Góral zbytnie podkasały,
   A Odraki lód zniemczały;
   A więc nasza, nasza góra,
   Nie masz w świecie nad Mazura!
  
   Mówią, że tam na Podolu
   Rośnie żyto bez kąkolu;
   Ale u nas dary boże
   Płyną Wisłą aż za morze,
   Przyśpiewują se flisaki,
   A grosz ma człek jaki taki.
  
   Gdzieś za światem Dniepr tam płynie,
   Sławne konie w Ukrainie;
   Ale kto, jak Mazur właśnie,
   Wioząc z konia biczem trzaśnie!
   Kiedy jedzie do Warsęgi,
   Mówią wszyscy: Mazur tęgi!
  
   Tęgi Mazur wej w pokoju!
   Lecz się przyda i do boju,
   Znane w Polsce kosyniery,
   I do boju Mazur szczery.
   Gdy do kosy się przyłoży
   Tnie Moskala jak gniew Boży.
  
   Dana, dana, dana, dana,
   Za Ojczyznę miła rana!
   Prędzej zginą rzeki, góry,
   Niźli Polska i Mazury!
   Bies cię porwie, Mikołaju
   A swoboda będzie w kraju.