I znowu deszcz
   wolno kropi
   na ciemnoszare płaszcze
   i czarne samochody.
   Spadające krople
   kołyszą się nad miastem
   jak fontanny kolorowych świateł.
   W deszczu mokną bohaterów pomniki,
   krople uderzają lekko o szyby.
   Tęczowe kałuże,
   miasta krajobrazy.
   Zamyślone oczy,
   zamyślonej twarzy.
  
   Srebrne krople
   w powietrzu rozmazane.
   wolno wirujące nad głowami.
   Mokre parasole
   i kroki po chodniku,
   samoloty nad dachami.
   Zegar na wieży
   odmierza godziny
   tak wysoko od ziemi.
   Wysiadam z autobusu
   i wracam do domu
   i tu i tam i tu i tam
   i tu i tam i deszcz jest wszędzie.