To było tak, jak zaćmienie słońca w sercu:
   Przestała naraz widzieć mnie;
   To było tak, jak trzęsienie ziemi w Peru.
  
   Przestała naraz słyszeć mnie.
  
   To było tak,
   Jak o latarnię morską
   Rozbija się wędrowny ptak.
  
   W najgłębszą ciemność strącił mnie największy blask.
  
   Tango - żałobny śpiew jak po szarańczy.
   Tango - to smutna myśl, którą się tańczy.
   Z kulą u nogi przeklętej pamięci,
   Z nożem, co w plecach aż do rękojeści,
   Z obłędem, co w oczach się nie mieści.
  
   Niech będzie tak, że zaćmienie zawsze będzie:
   Nie wyjdzie słońce dla mnie już;
   Niech będzie tak, że trzęsienie ziemi wszędzie:
   Zaginął wszędzie po mnie słuch;
  
   Niech będzie tak,
   Bo ja nie żyję wcale,
   Bo duchem ptaka stał się ptak.
  
   W najgłębszej nocy tańczę do czarnego dnia.
  
   Tango - żałobny śpiew jak po szarańczy.
   Tango - to smutna myśl, którą się tańczy.
   Z kulą u nogi przeklętej pamięci.
   Z nożem, co w plecach aż do rękojeści.
   Z obłędem, co w oczach się nie mieści.