Nie czerń lecz szarość wszędzie
   ta nić szara się przędzie
   ona za mną przede mną i przy mnie
  
   ona rankiem w mej głowie
   w dłoniach i w pierwszym słowie
   niczym gołąb pocztowy powraca
  
   szarą nicią przeszyty
   i do świata przyszyty
   tak jak guzik do szarego płaszcza
  
   z szarej włóczki me myśli
   zgrzebne dni i tygodnie
   z szarej włóczki jesienie i lata
  
   nawet wiersz cały z tęczy
   nagły list radość szczęście
   co jak wzór na kilimie się złocą
  
   już za moment szarzeją
   są jak fatamorgana
   w zeschły liść się zmieniają i popiół
  
   z szarych nici ten kłębek
   który w szarą godzinę
   sennie zwijam pod głowę podkładam
  
   ludzie chorzy na szarość
   mój los chory na szarość
   mój dom moje miasto planeta
  
   Boże cały ze złota
   przędący w kołowrotku
   czemu z siebie wysnuwasz nić szarą
  
   Ojcze nasz wielobarwny
   w akselbantach w brokatach
   który błyszczysz i mienisz się cały
  
   jeśli trochę nas lubisz
   nachyl się nad wrzecionem
   dorzuć włosów anielskich do włóczki
  
   bo w nas szarość w oddechach
   szarość w snach i uśmiechach
   szarość we łzach modlitwie i hymnie