Czasem tak po ludzku
   współczujesz nam - Boże
   bo nawet Ty nie zawsze
   pomóc nam już możesz
  
   Nie żebyś boskość
   czy moc swoją tracił
   lecz zbyt jasno widzisz
   że my wciąż mali tacy
  
   Chowasz więc nasze sprawy
   do bocznej kieszeni
   i czasem zapominasz
   że my tu na Ziemi
  
   Samotni jak gwiazdy
   które w ruch puściłeś
   lub jak kruche gałęzie
   którym wiatr skradł siłę
  
   A Twoje święte nakazy
   tak niezwykłe plany
   często nam niepojęte
   więc jak im sprostamy?
  
   Choć Ty najlepiej wiesz
   po co zsyłasz burzę
   wiesz też kto cierpliwy
   a kto już nie zdzierży dłużej
  
   Ile jest cierpliwości
   w Twej boskiej postawie
   czasem tak nam trudno
   Ty najlepiej wiesz mój Panie
  
   A świat się kręci
   coraz bardziej szalony
   jakby wyrwał się nagle
   spod wszelkiej kontroli