Tyle Drogi uszliśmy tyle czasu uszło
   nigdzie śladu Miasteczka Gwiazdy ni Zajazdu
   padając oddajemy wnukom nasze buty
   i oddech podajemy sobie z ust do ust
  
   padając oddajemy wnukom nasze sny
   nasze serca co marszu wybijały rytm
   lecz nie widać początku ni końca w oddali
   powraca tylko echo naszego wołania
  
   może zabłądziliśmy może nie tą Drogą
   należało iść może na lewo na prawo
   ciemno że oko wykol i wiatr w oczy prószy
   bezradnie obracamy w rękach stare mapy
  
   a możeś ty Zajazdem Gwiazdą Mesjaszem
   Drogo nasza zbłąkana bez początku końca
   nasza alfo omego znikąd prowadząca
   prowadź nas więc donikąd jak najdłużej prowadź
  
   my zaś ci zaśpiewamy kolędę podróżną
   i złożymy ci mirrę kadzidło i złoto
   na kolana padniemy w twym kurzu i błocie
   Drogo nasza bezdrożna nasz jedyny Boże