Krzesło obrasta sierścią zmroku
   Nogi mu cierpną od siedzenia
   Na krześle gość z powietrza rodem
   Majaczy w mroku - wciąż się zmienia
  
   Miał skrzydła lecz mu odfrunęły
   Do ciepłych krajów tam gdzie jasno
   Zostało po nich puste miejsce
   I coraz trudniej będzie zasnąć
  
   Już coraz bardziej niewyraźny
   Z królestwa nocy ma coś w sobie
   Można się jednak go przestraszyć
   Gdy kiwa w moją stronę rogiem
  
   Krzesło obrasta cierniem nocy
   Od środka puchnie mu oparcie
   Chyba zapalę nocną lampkę
   Nim coś gorszego się tu zacznie