Już nic nie widzę - zasypiam już
   W ciszy i w grozie.
   Znika mi słońce w załomach wzgórz,
   Bóg znika - w brzozie...
  
   Ginie mi z oczu umowny kwiat
   W chwiejnej dolinie.
   Gdzie się podziewa ten cały świat,
   Gdy z oczu ginie?
  
   Czy korzystając z tego, żem zwarł
   Rzęsy na mgnienie -
   Znużony dreszczem i łzami czar
   Znicestwia w cienie?
  
   Czy wypoczywa od barw i złud
   Popod snu bramą,
   Wznosząc boleśnie w wieczność i w chłód
   Twarz nie tę samą?...
  
   Nie, nie! Przy tobie, jak dawniej, trwa
   Śmiertelny, bujny!
   Jest tu, gdzie zgroza, niewiara twa
   I sen twój czujny!