Czy wszystko już dla mnie stracone, skończone?
   Wróżbiarzu, co czytasz z obłoków jak z ksiąg,
   Spójrz i przeczytaj, co pisze tam o mnie.
   Weź przebij, weź odsłoń mi nieco ten gąszcz!
  
   Prawdziwy to gąszcz, kłębi gęściej się wciąż,
   Niewiele tam widzi proroczy mój wzrok:
   Krzyżują, się drogi i gmatwa się czas,
   Co było i co jest, i co stanie się.
  
   Straszliwy to gąszcz, kłębi gęściej się wciąż
   Kurzawa szaleje, dzień zbłądził i noc.
   Gdzieś gna tabun koni i pali się las,
   I dym się unosi, wciąż więcej go jest.
  
   Nie widzę już nic, nic a nic, biało mi.
   Idź dalej niezłomnie, a mnie zostaw sny.
   Nic nie jest stracone, skończone też nie,
   Gdy droga przed tobą, a sam jesteś w tle.