Miętowe pocałunki
   Witają świt pogodny
   Budzimy się do życia
   Siebie głodni, siebie głodni.
  
   Trzcinowe Twoje ciało
   Okryte tylko niebem
   Walczymy z chłodem nocy
   Głodni siebie, głodni siebie.
  
   Jak czerń i biel
   Jak blask i cień,
   Jak dźwięk z milczeniem
   Tak my nienasyceni.
  
   Jak żar i lód
   Jak śmiech i ból,
   Jak czas z istnieniem
   Tak my nienasyceni.
  
   Nie damy się pogodzić
   Na dłużej niż dwa serca,
   Spragnieni i łagodni,
   Głodni szczęścia, głodni szczęścia.
  
   Nie damy się ocalić
   By istnieć jak osobni,
   Wolimy stać się żarem,
   Szczęścia głodni, szczęścia głodni.
  
   Jak czerń i biel.