W moim ogrodzie, gdzie czas leniwy
   Powolną strugą płynął wytrwale,
   W moim ogrodzie, gdzie jeszcze nigdy,
   Tak dawno słów przyjaznych parę.
  
   W moim ogrodzie, gdzie smutek gości,
   Gdzie gorzkie dni i gorzkie noce,
   W moim ogrodzie, gdzie samotności
   Nikt nie rozjaśniał, gdzie nigdy dosyć.
  
   W moim ogrodzie, gdzie długa zima,
   Zmroziła wszelkie ciepłe uczucia,
   W moim ogrodzie, gdzie strumień źródła
   Zastygł w bezruchu, a czas umyka.
  
   Aż pewnej nocy puściły lody,
   Ogrodu serce mocniej zabiło,
   Przyszłaś, nabrałaś źródlanej wody
   I napoiłaś, a wszystko ożyło.
  
   Byłaś tak śliczna, niczym poranek,
   Niczym wiosenny kwiat jabłoni
   I nie zapomnę nigdy tej chwili,
   Gdy dłoń dotknęła twojej dłoni.
  
   I nie zapomnę tych chwil radosnych,
   Kiedy nie mogąc wydobyć słowa,
   Z zapartym tchem patrzyłem Ci w oczy,
   Tak trwała nasza bez słów rozmowa.
  
   Ja twoje włosy dotykałem ukradkiem,
   Gdy zamyślona z pochyloną głową,
   Byłaś mi jak prześliczna nimfa,
   Co się przegląda nad tafli wodą.
  
   I choć tak blisko byłaś przy mnie,
   Choć twoje oczy śmiały się do mnie,
   Doprawdy niczego nie jestem pewien,
   Co czułaś wtedy, czy wart jestem wspomnień.