Ucichł wiatr, morze śpi w blasku gwiazd.
   Wspomnę znów miłość swą w taki czas.
   Smukły miała kształt, ostro szła na wiatr:
   Moja łódź, pierwsza łódź - miłość ma.
  
   Każdy, kto kocha wiatr, wie jak jest,
   Kiedy już z oczu nam ginie brzeg.
   Wiatr na wantach gra, morze rusza w tan,
   Kiedy kil znaczy ślad pośród pian.
  
   Na skrzydłach żagli w brzask płyniemy tak.
   Po stromych rzeźbach fal płyniemy tak.
   Wtopieni w zieleń mórz ze światłem dnia.
   Szaleni wiatrem, co nam scherzo gra.
  
   Piękny czas, rejsów czas kończył się.
   Kiedyś sztorm rzucił łódź aż na brzeg.
   Patrzeć było żal - stała wryta w piach
   Miłość ma - wierna łódź, zeschły wrak.
  
   Rozstać się, żegnać się ciężko jest.
   Starczył mi nafty litr, pakuł pęk ...
   Kiedy płomień zgasł, popiół rozwiał wiatr ...
   W morze znów rusza łódź - miłość ma.
  
   Na skrzydłach żagli w brzask płyniemy tak.
   Po stromych rzeźbach fal płyniemy tak.
   Wtopieni w zieleń mórz ze światłem dnia.
   Szaleni wiatrem, co nam scherzo gra.
   Gra, gra.