Pani Nadziejo, szarooka,
   Pani cierpliwa.
   Tylu Cię ludzi w noc głęboką
   Do siebie wzywa.
   Usłysz głos mój pośród głosów tych,
   Wśród ludzi, co swój chleb
   Kroją przy pustym stole.
   Szarooka - dojrzyj i mnie, dojrzyj mnie.
  
   [-instrum.-]
  
   Dniem błękitnieje portal nieba,
   Sklepiony ostro.
   Dniem jeszcze bardziej Ciebie mi trzeba,
   Nadziejo, siostro.
   Okno swe otwieram Ci co świt.
   Doczekać dnia, dnia, gdy
   Chleb dla dwojga pokroję.
   Szarooka - dopomóż mi, pomóż mi.
   Pomóż mi, pomóż mi, pomóż mi.