Więc podzielimy go przez pół:
   Ja biorę tył, dla Ciebie przód
   Lub, jeśli wolisz, możesz wybrać swoją część.
   To będzie moje - resztę weź.
   W połowie utnę, no i cześć!
   Niech po połowie każdy swoje ma, co ma.
  
   Co nas łączyło - już minęło, więc
   Na pół wypada każdą dzielić rzecz.
   Lecz zanim utnę, zastanówmy się,
   Co warte pół dywanu? Nie? To nie!
  
   Przetniemy w poprzek albo wzdłuż,
   Na ukos nawet - byle już!
   Na szczęście wszystko dobrze dzieli się na dwa:
   Najsprawiedliwiej, szkoda słów.
   Sprawdzony historycznie wzór -
   Salomonowe: to pół - moje, Twoje - tam.
  
   Co nas łączyło, znów o jedno mniej.
   Jak pół dywanu to i tapczan też!
   Lecz zanim utnę, zastanówmy się,
   Co warte pół tapczanu? Nie? To nie!
  
   Jak sobie życzysz! Skoro tak,
   To teraz dawaj tutaj psa!
   W tę stronę, albo raczej zaznacz kreskę wzdłuż.
   I bądź tak dobra, powiedz mu,
   Żeby nie merdał twoim pół.
   Spójrz, jak spokojnie stoi moje. Dawaj nóż!
  
   I, oczywiście, dowiedziałem się,
   Że pies to człowiek, a ja - zgoła nie.
   Jak się skończyło - chyba każdy wie:
   Pies został cały ... i my z sobą też!
  
   [Małgośka, Małgośka, oj, Małgośka, Małgośka!]