Czemuż bym za życia
   Nie szukał użycia?
   Czemuż bym też czasem
   Nie miał wesół być!
  
   Mego życia troski
   Koi nektar boski,
   Słodki słód jęczmienia,
   Więc go pić.
  
   I ująć szklanicę
   Jakoby dziewicę,
   Objąć beczkę piwa,
   Ciągle ssać i pić!
  
   W szale tego szczęścia
   Gardzę mitrą księcia,
   Nawet szachem perskim
   Nie chcę być!
  
   Gdy mię bieda gniecie,
   Los chłosta po grzbiecie,
   Gdy mnie czarnobrewa
   Już nie kocha, nie.
  
   Wtedy kufel piwa
   Myśl m