Syn ulicy, przeklęty apasz, zbój,
   Który od najmłodszych lat
   Postrach siał, rabował, kradł,
   Aż w urocze sidła pięknej ulicznicy wpadł.
   O nią stoczył ze zbirami krwawy bój,
   Do spelunki swej sprowadził ją
   I, ociekając krwią, cicho szeptał on:
  
   "Dla ciebie pragnę żyć, dla ciebie też kraść,
   Dla ciebie walczyć z całym światem,
   Dla ciebie, gdy czas przyjdzie, zgodzę się paść
   I schylić kark przed katem.
   Ty jesteś wiarą moją i bóstwem mym,
   Bez ciebie świat jest szary.
   Sprzedałem duszę dla ciebie swą,
   Duszę hardą, duszę złą".
  
   Sprytna dziewka o licach pełnych kras,
   Widząc, że zbój zna swój fach,
   Pokonała w sobie strach
   Iudała miłość, choć jej serce - zimny głaz.
   Wysyłała co noc po łupy go,
   On choć się narażał, ale kradł.
   Klejnoty znosząc jej, cicho szeptał tak:
  
   "Dla ciebie pragnę żyć..."
   Gdy apaszka już bogactw miała dość
   Sprzykrzył jej się apasz-zbój,
   Sprowadziła cały rój
   Wywiadowców na melinę w ciemną noc.
   Tam go skuli w kajdany podczas snu.
   Ina stryczek poszedł zbój po zgon.
   Nie bacząc na jej śmiech, cicho szeptał on:
  
   "Ola ciebie chciałem żyć, dla ciebie też kraść..."