Gdzieś na wiosnę, front już przeszedł,
   Chłopcy poszli w trop - mnie w lesie
   Chłop rannego znalazł i się ulitował.
   Młody był i niebogaty,
   Trochę traw, coś na kształt chaty,
   A w oborze jedna zabiedzona krowa.
  
   Leżę w słomie, liżę rany,
   Wtem chłop wpada zastrachany:
   - Idą ruskie! - woła - ale od zachodu!
   - Cóżeś taki niespokojny?
   Może to już koniec wojny,
   Albo władzę przysyłają dla narodu!
  
   Podchodzimy na skraj lasu,
   A tam Ruskie - krowy pasą -
   Stado z tysiąc sztuk, dorodne, zdrowe, mleczne.
   Skoro trawę żre pod strażą,
   Znać - do Rosji je prowadzą
   Spod Poznania, więc zdobyczne - poniemieckie.
  
   Słuchaj - mówię - coś tak czuję,
   Że tu sobie pohandlujesz.
   Idź po bimber, coś go za stodołą schował -
   Ruski nie zje, a wypije
   A to bydło jest niczyje,
   Przecież przyda się w oborze - druga krowa!
  
   Idzie chłop - i mowa krótka:
   Wódka - krowa, krowa – wódka,
   Ale strażnik z karabinem - "niet" - powiada.
   Jak się krowy nie doliczą,
   To pod mur postawią z niczym.
   Nam się „czisło”, czyli liczba, musi zgadzać!
  
  
  
   Chłop pomyślał i zaradził,
   Chudą krowę przyprowadził,
   Dodał bimber i zamienił ją - na tłustą.
   Mało ryczy, mleko daje,
   Chłop się cieszy, a ja – wzajem,
   Żeśmy krową - świnię podłożyli Ruskom!
  
   Jeszcze dobrze nie strzeźwieli -
   Do zagrody przylecieli,
   Krowę w łańcuch, mnie na muszkę, chłop pobity -
   Tak napili się za darmo,
   Odzyskali własność armii,
   I odkryli na dodatek - schron bandyty.
  
   Dziesięć lat ich kraj zwiedzałem,
   W jedenasty rok na stałe
   Powróciłem tu, gdzie z nimi handlowałem.
   Chłopu poszło nie tak gładko -
   Żyje ponoć - pod Kamczatką,
   W każdym razie już go więcej nie widziałem.
  
   Nasza krowa - jakby zgadła
   Co ją czeka - szybko padła,
   Nim przegnali ją na tamtą Bugu stronę.
   Pogrzeb miała uroczysty -
   W ziemi bliskiej, bo ojczystej
   Leżą kości jej starannie ogryzione.