Dosiadł mnie osioł okrakiem
   I rykiem obwieścił donośnym
   Że na wierzchu takim
   Będzie jeźdźcem wolności
   Wbił mi w żebra ostrogi
   Wepchnął do ust. kostkę cukru
   Chwostem tnąc w poprzek nogi
   Zmusił bez trudu to truchtu
  
   Zaduch ośli mnie dusi
   Jestem kloaką jeźdźca
   Bo co spod ogona wypuści
   Na moich gromadzi się plecach
   Małpy śpiewają mu pieśni
   I łaską zwą co jest musem
   On ryczy nad uchem: nie śpij!
   I już nie truchtem lecz kłusem
  
   Mija nas inny wierzchowiec
   Z wysiłku ogłuchł i oślepł
   Osioł go kopie po głowie
   Cień jego uszy ma ośle
   Nikt już nie mówi po ludzku
   Rykiem i śmiechem się chwalą
   Głaszczą i chłoszczą do skutku
   Kłus nasz przechodzi w galop
  
   Pędzę na zgiętych kolanach
   Więcej niż znieść mogę znoszę
   Aż świta myśl niesłychana
   I ludzką głowę podnoszę
   To nic że ostrogi bodą
   Szpicruta nad uchem gra
   To jeździec stworzony pod siodło
   I jeźdźca dosiąść się da!