Któregoś ranka pękła struna
  i wystroiła się na bal
  mówili w radiu, że jest u nas
  bo ludziom perspektywy brak
  weszłam na krzesło żeby z góry
  zobaczyć co ma spotkać mnie
  znowu wisiały nisko chmury
  przeto musiałam wyżej wejść
  poważnym ludziom sen odbieram
  gdy teraz pląsam w ich papierach
  
  Tańczę na stole, kieckę zadzieram
  tłukę butelki, depczę szkła
  smutni panowie ćwiczą pokera
  a ja przed nimi kankana
  
  Rzeką po plecach biegną ciarki
  bo wyczuwają głębszy sens
  w buncie potulnej sekretarki
  co przybrał formę protest ten
  mamy tyko jedno wieczne pióro
  proszę by skrzydła dał mi los
  chcę ponad duszne wzlecieć biuro
  nad kartoteki ciężki stos
  pod jaką firmą bym nie była
  i tak bym w końcu wystąpiła